Το ταξίδι της Νύχτας

Ακολουθώντας τον δρόμο προς την αυγή...
Δύο βιβλιοπαρουσιάσεις στα σκαριά, μία στάση για ξεκούραση στα Ευπώλητα και η πρώτη κριτική δημοσιευμένη στο διαδίκτυο, είναι τα νέα της «Νύχτας». Τα καλά νέα της «Νύχτας»!

Για πρώτη φορά από την έκδοσή του, το βιβλίο παρουσιάζεται στο βιβλιοπωλείο «Ευριπίδης στη Στοά», στο Χαλάνδρι, την Πέμπτη 4 Μαρτίου στις 7:00. Θα μιλήσουμε η συγγραφέας Ελένη Κ. Τσαμαδού και εγώ. Ένα ...ντουέτο που έχουμε αποδείξει σε προγενέστερες βιβλιοπαρουσιάσεις, της Ελένης και δικές μου, ότι συγχρονιζόμαστε άψογα, εντός κι εκτός πίστας! Αποσπάσματα θα διαβάσει η εξαιρετική ηθοποιός Ζαχαρούλα Οικονόμου η οποία επιφορτίζεται, στην ομάδα μας, τον δύσκολο ρόλο της Σουλτάνας.

Την Κυριακή 21 Μαρτίου η βιβλιοπαρουσίαση γίνεται, πια, κοτζαμάν (έτσι θα το ‘λεγε η Σουλτάνα) εκδήλωση. Η δημοσιογράφος Αγγελική Κώττη διάβασε τη «Νύχτα» κι έχει, λέει, πολλά να πει και κάτι να αποκαλύψει, η Ελένη Τσαμαδού θα «πιάσει» το βιβλίο από τη λογοτεχνική πλευρά που ξέρει καλά, ο Γιάννης Ρούσσιας θα εκπροσωπήσει τη Λέσχη Ανάγνωσης «Ο Κήπος Των Μυστικών» και, με μεγάλη τιμή για την Σουλτάνα μου, θα μιλήσει επίσης η Γενική Γραμματέας της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, και φιλόλογος, κα Γεωργία Χαριτίδου. Όλα αυτά θα συμβούν από τις 7:30 μμ στο βιβλιοκαφέ «Έναστρον», στην Σόλωνος 101, στάση μετρό «Πανεπιστήμιο».

Όσο αυτά τα ωραία συμβαίνουν, κυκλοφόρησε το Bookmarks 07, το εβδομαδιαίο free press για το βιβλίο, έχοντας «Τη Νύχτα Που Γύρισε Ο Χρόνος» στα Ευπώλητα του βιβλιοπωλείου «Ευριπίδης στη Στοά» και μάλιστα στην εξαιρετική 5η θέση.
http://issuu.com/e-bookmarks/docs/bookmarks07-web
Αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση του νέου βιβλίου στις λίστες με τα Ευπώλητα των βιβλιοπωλείων και κάνοντας, μοιραία, συγκρίσεις με το «Από δρυ παλιά κι από πέτρα», με την φυσική διαδικασία που ένας γονιός παρακολουθεί την ανάπτυξη του δεύτερου παιδιού σε σχέση με το πρώτο του παιδί, έχω την αίσθηση ότι η «Νύχτα» περπάτησε πιο γρήγορα!

Το ίδιο διάστημα, βγήκε κιόλας η πρώτη κριτική για «Τη Νύχτα Που Γύρισε Ο Χρόνος» στο καλό blog για βιβλία http://akamas.wordpress.com
...Στις 3 τελευταίες σειρές, που είναι η γενική αξιολόγηση του βιβλίου, αισθάνθηκα την Σουλτάνα (!) να με σκουντάει με τον αγκώνα της και να μου λέει στο αυτί «Σου ‘φεξε! Άντε!»

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, κλείνοντας, στους αναγνώστες και τις αναγνώστριες που στέλνουν την κριτική τους για τη «Νύχτα» στο site των εκδόσεων Ψυχογιός. Τους ευχαριστώ τόσο για την προθυμία τους όσο και για τις εξαιρετικές κριτικές που δίνουν στη αξιολόγησή τους. Ξέροντας τις ιστορίες που γράφω έως την πιο λεπτή ίνα που είναι υφασμένες, με εκπλήσσουν συχνά οι αναγνώστες με την άριστη όρασή τους! Πόσο ξεκάθαρα και διεισδυτικά βλέπουν.

Προσπαθώ τις ώρες της σχόλης να θυμηθώ τι έκανα τέτοια εποχή, τις πρώτες μέρες που είχε κυκλοφορήσει η «Δρυς» μου. Θυμάμαι τον αγώνα, κυριολεκτικά έναν αγώνα, που έδινα για να εντάξω το βιβλίο στην ελληνική και όχι στη μεταφρασμένη λογοτεχνία. Και να δώσω να καταλάβει ο κόσμος ότι ήμουν μια Ελληνίδα συγγραφέας με ξένο όνομα. Θυμάμαι το πείσμα με το οποίο επέμενα (ξεροκέφαλη σαν την Σουλτάνα) να μην θέλω ν’ αλλάξω το όνομά μου. Τελικά δεν ξέρω αν έχασα ή αν κέρδισα, έτσι κι αλλιώς στη ζωή δεν μετριούνται όλα με κέρδος ή χασούρα. Ξέρω όμως ότι κράτησα το όνομά μου κι αυτό ...κέρδος είναι.
Σκεπτόμενη αυτά και βλέποντας τώρα ότι η «Νύχτα» έχει βρει το έδαφος καλοστρωμένο από την μεγαλύτερη αδελφή της την «Δρυ», απορώ πόσο εύκολο τελικά ήταν! Όπως πολλά πράγματα που μας φαίνονται δύσκολα, πόσο τελικά εύκολα αποδεικνύονται! Δεν ξέρω αν θα είχα ποτέ τη δύναμη να κάνω στη ζωή μου όσα κατάφερε η Σουλτάνα μου, εννοώ τη δύναμη να γυρίσω εγώ τον χρόνο ή το κουράγιο να ανατρέψω τη ζωή μου σαν νόμισμα κορώνα-γράμματα όπως έκανε εκείνη, όμως καταλήγω (αναπτερωμένη από το θετικό αποτέλεσμα) ότι αξίζει να δίνει κανείς τις μάχες του. Για τον απλούστατο λόγο, έστω, ότι, άμα δεν δώσεις μια μάχη, ποτέ δεν θα μάθεις αν θα την κέρδιζες!

Τη Νύχτα Που Γύρισε Ο Χρόνος

Από σήμερα η συντροφιά έχει ένα νέο μέλος: την Σουλτάνα Καπαγιαννίδου.

Κυρίες και κύριοι, έχω την ευχαρίστηση, και την τιμή, να σας γνωρίσω την Σουλτάνα που έχει «σάρκα και οστά» αλλά δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο. Δεν υπάρχει σπαζοκεφαλιά σ’ αυτό, μόνο μαγεία. Η μαγική δημιουργία ενός χαρακτήρα μυθιστορήματος.

Έτσι, μαγικά, γεννήθηκε αυθόρμητα και πλάστηκε σκόπιμα η Σουλτάνα Καπαγιαννίδου. Την έκανα να μεγαλώνει στη Β. Ελλάδα. Στο Κρυονέρι, το παλιό Κουρουτζού, έξω από την Καβάλα. Της πήρα τους γονιούς της και τους έστειλα μετανάστες στην Γερμανία (δεν μου το συγχώρεσε αυτό) ώστε να ανατραφεί με τη γιαγιά της στο χωριό. Έκανα επί τούτου αυτή τη γιαγιά να είναι φορτωμένη με μια πολύ βαριά ζωή: έζησε τον Ποντιακό Εκτοπισμό, επέζησε από την Λευκή Εξορία στα ποντιακά όρη, ορφάνεψε όπως χιλιάδες, έστησε μια νέα ζωή στην Ελλάδα με κόπους και βάσανα – κοινά και γνωστά στους πρόσφυγες. Έζησε, στην συνέχεια, την Βουλγαρική Κατοχή στην περιοχή της Καβάλας και, ύστερα, τον Εμφύλιο. Με άλλα λόγια, όπως πολλοί συνομήλικοί της πρόσφυγες από οπουδήποτε ...και τι δεν έζησε!
Αυτή την πολύπαθη γιαγιά, επίσης Σουλτάνα στο όνομα, την έκανα να έχει μια πρόσθετη ιδιότητα: Να ξεβάφει! Διήγηση-διήγηση ξέβαψε πάνω στην εγγονή της. Καθ’ ομοίωση την έφτιαξε. Ίδια με αυτή μέχρι το μεδούλι.

Η Σουλτάνα σήμερα είναι 49 χρονών και αύριο γίνεται 50. Το «αύριο» είναι η μέρα που εσύ, ο αναγνώστης που διαβάζεις τώρα δα τούτο το σημείωμα γνωριμίας, θα διαβάσεις το νέο μου μυθιστόρημα «Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος».
Εκείνη τη μέρα η Σουλτάνα θα μιλήσει σε καθέναν από εσάς.
Θα πρέπει να κάνετε μόνο τον κόπο νοερά να την ακολουθήσετε έως την σημερινή Κερασούντα του παλιού Πόντου. Εκεί, τη νύχτα που γίνεται πενήντα χρονών, που θα γυρίσει η ζωή της σαν νόμισμα από την κορώνα στα γράμματα και θα ξεκινήσει να διανύει το δεύτερο ημισφαίριο της ζωής της, η Σουλτάνα θα συζητήσει με τον εαυτό της εάν θέλει να συνεχίσει να ζει έτσι ....ή αλλιώς. Να ζήσει διαφορετικά. Αλλάζοντας πράγματα. Στην προσωπική και την επαγγελματική της ζωή.

Για να το κατορθώσει αυτό θα ανατρέξει πίσω, στις πηγές της. Μοιραία, στη γιαγιά-Σουλτάνα, στον Πόντο όταν ο Εύξεινος πόντος μετέφερε πάνω στα κύματα την βοή ποντιακού πλήθους, στα παιδικά της χρόνια στο χωριό, στα εφηβικά της χρόνια στο Γυμνάσιο στην Καβάλα, ύστερα στα νεανικά της χρόνια στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης που έβραζε μεταδικτατορικά, κατόπιν στην στεγνή Αθήνα της επαγγελματικής καριέρας.

Για να το κατορθώσει αυτό, επίσης, θα ανακαλέσει ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή της. Που διέσχισαν τη ζωή της ή που στάθηκαν στη ζωή της. Ή που απουσίασαν από την ζωή της: Τη μάνα της που δραπέτευσε μετανάστρια στη Γερμανία, τον παππού της που δεν ξέρει πώς να τον αποκαλεί επειδή ήταν και θείος της οπότε τον λέει σκέτα Μυρώδη απλοποιώντας το θέμα, την αδελφή της γιαγιάς της που κατά τον Εκτοπισμό έμεινε πίσω στον Πόντο και τούρκεψε και από Ευδοκία έγινε Οζγκιούρ, τον αγαπημένο της σύντροφο Λυκούργο, τον αγαθό μπακάλη στο Κουρουτζού κυρ-Παναγιώτη που είχε την καρδιά μα όχι την τύχη του Τζεπέτο στο παραμύθι του Πινόκιο, ...τον Καζαντζίδη που αφιερώνοντας η Σουλτάνα τραγούδια του στην μητέρα της μέσα από τη ραδιοφωνική εκπομπή «Η φωνή της Ελλάδος» όταν ήταν παιδί έλεγε στη μαμά της «σ’ αγαπώ».

Η Σουλτάνα θα ξανανιώσει, ολόφρεσκα, πεπαλαιωμένα συναισθήματα καταχωνιασμένα στη μνήμη της. Όχι τόσο βαθιά χωμένα ώστε να μην πετιώνται σαν ελατήρια στην επιφάνεια του νου της όταν την ακούνε να μιλάει.

Στην Κερασούντα τη βραδιά που γίνεται πενήντα χρόνων, η Σουλτάνα θα γυρίσει τον χρόνο. Τη Νύχτα Που Γύρισε Ο Χρόνος. Η αυγή που θα ξημερώσει θα την βρει έτοιμη, με τις απαντήσεις της. Η συγκεκριμένη αυγή θα έχει το ξεχωριστό χρώμα που χαρίζει σε όσους τολμούν ν’ αλλάξουν τη ζωή τους.

Τη Νύχτα Που Γύρισε Ο Χρόνος
ας την περάσετε μαζί!

Η Σουλτάνα σάς προσκαλεί να την ακολουθήσετε στην Κερασούντα. Αναχωρεί στις 16 Φεβρουαρίου. Από τα βιβλιοπωλεία όλης της Ελλάδας.

ΥΓ. Στο πούλμαν θα βρείτε κι εμένα. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα με την Σουλτάνα.


Εάν όλα αυτά δεν σας φτάνουν και θέλετε να διαβάσετε εδώ και τώρα τις πρώτες 38 σελίδες του βιβλίου, σας προτείνω να μπείτε στην προδημοσίευση που έχουν αναρτήσει οι εκδ. Ψυχογιός, στο http://www.psichogios.gr/datafiles/parts/6874.pdf

Της ζωής και της αγάπης

Έτσι λέγεται το νέο βιβλίο της Ελένης Κ. Τσαμαδού. "Της ζωής και της αγάπης". Κυκλοφορεί στις 11 Μαίου. Μετρώντας τις μέρες αντίστροφα, δεν μπορώ να μην σκεφθώ ότι είναι σαν να περιμένουμε να γεννηθεί ένα παιδί. Στις 11 Μαίου, λοιπόν, το νέο βιβλίο της Έλεν έρχεται στον κόσμο. Της εύχομαι να έχει την χαρά να το δει να μεγαλώνει και να μεγαλώνει και να μεγαλώνει... Κι ακόμη, να το καμαρώσει να έχει την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου.

Είσαστε όλοι καλεσμένοι στην πρώτη του παρουσίαση την Τετάρτη 13 Μαίου στις 7:00 στο νέο καταπληκτικό Metropolis (Πανεπιστημίου 54 και Εμμαν. Μπενάκη). Θα το παρουσιάσουμε η Λένα Μαντά κι εγώ, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Αυγουστίνος Ρεμούνδος και Μαρία Μπράιλα.

Το διάβασα το βιβλίο (πώς θα το παρουσίαζα αλλιώς!) και έχω να σας πω πως είναι εξαιρετικό. Καλοδουλεμένο από την μια του άκρη ως την άλλη. Παίρνει τον αναγνώστη στην πρώτη σελίδα και τον αφήνει στην τελευταία. Δεν μπορώ να σας αποκαλύψω πολλά-πολλά για την πλοκή γιατί υπάρχουν γρίφοι και ανατροπές. Πιο απολαυστικό άλλωστε είναι να ανοίγεις ένα βιβλίο απροετοίμαστος και αμέριμνος, και να ξεκινάς σελίδα-σελίδα να περπατάς μαζί του όπου, και όπως, σε οδηγεί ο συγγραφέας. Θα σας πω μόνο (τα άλλα θα τα πούμε στην παρουσίαση) πως είναι πολυπρόσωπο, με χαρακτήρες που στέκονται αυτοδύναμα στα πόδια τους, και με παράλληλες αυθυπόστατες ιστορίες. Και ότι δεν είναι ιστορικό. Κι ας έχει ιστορικές αναφορές. Η γνώμη μου είναι ότι έχει όλες τις προδιαγραφές να γίνει ένα επιτυχημένο βιβλίο που θα αντέξει στον χρόνο, προορισμένο να προσφέρει μεγάλη αναγνωστική ικανοποίηση.

Έχουμε πολλά να πούμε με την Έλεν την Τετάρτη! Έχουμε αφήσει χρόνο στο τέλος της παρουσίασης για "ζουμερή" ανοιχτή συζήτηση μαζί της. Στόχος να μάθουμε όλα όσα κρύβονται ανάμεσα στις γραμμές και πίσω από την αυλαία. Όλοι μαζί θα κουβεντιάσουμε. Κι εμείς και εάν θέλετε, κι εσείς.

Ένας νέος τρόπος βιβλιοπαρουσίασης;

Στις 16 Φεβρουαρίου η «Από δρυ παλιά κι από πέτρα» παρουσιάστηκε στον Σύνδεσμο Αποφοίτων της Ιωνιδείου Σχολής στον Πειραιά, προσκεκλημένη από την Λέσχη Ανάγνωσης «ΦΩΣ» Πειραιά.

Με την Καλλιόπη Δράκου, υπεύθυνη της Λέσχης Ανάγνωσης, επιδιώξαμε μια πρωτότυπη βιβλιοπαρουσίαση, που ενδεχομένως θα μπορούσε να σταθεί ως πιλοτικός νέος τρόπος παρουσίασης λογοτεχνικού βιβλίου. Προσωπικά πιστεύω, και σε αυτό νομίζω ότι συμφωνεί μαζί μου η Καλλιόπη, ότι η βιβλιοπαρουσίαση όπως έχει τυποποιηθεί, έχει κουράσει. Η «συνταγή» χρειάζεται ανανέωση. Είτε γίνεται σε βιβλιοπωλείο είτε σε άλλο χώρο.

Η αλήθεια είναι ότι καιρό σκέφτομαι, πριν ακόμα κυκλοφορήσει η «Δρυς», ότι αφού κάθε βιβλίο δεν είναι το ίδιο, γιατί να είναι ίδιος ο τρόπος που παρουσιάζεται. Στο βιβλίο αποτυπώνεται η προσωπικότητα του συγγραφέα. Λιγότερο ή περισσότερο, υπάρχει ο συγγραφέας. Είναι το βιβλίο ένα έργο τέχνης κι αυτός ο δημιουργός του. Αν το πάρουμε από αυτή την πλευρά, την παρουσίαση ενός βιβλίου στο κοινό μπορούμε να την δούμε σαν μια έκθεση τέχνης ενός μόνο έργου. Το πώς θα εκθέσουμε το βιβλίο μας εμείς οι δημιουργοί του είναι πρόκληση και, μαζί, ευκαιρία να ικανοποιήσουμε, λίγο ακόμα, την δημιουργικότητά μας. Να παραμείνουμε λίγο ακόμα στο θέμα του βιβλίου και τους ήρωες που αγαπήσαμε πρώτοι εμείς.

Θα ήθελα την γνώμη σας πάνω σε αυτό. Και οι αναγνώστες και οι συγγραφείς και οι βιβλιοπώλες και οι των εκδοτ. οίκων, οι πάντες έχουν τον λόγο. Ίσως, πριν απαντήσετε, χρήσιμο να είναι να διαβάσετε και την συνέχεια αυτού του σημειώματος.

Αναζητώντας, λοιπόν, μία ανανέωση που θα λειτουγεί υπέρ του βιβλίου ασφαλώς, όλα τα μέλη της ομάδας δώσαμε χρόνο από τον χρόνο μας και ενέργεια από την ενέργειά μας. Αποτέλεσμα, η εκδήλωση της 16ης Φεβρουαρίου ξέφυγε από την κλασική βιβλιοπαρουσίαση. Κι ήταν χαρά μας που είδαμε το κοινό στο τέλος να φεύγει «χορτάτο».

Πολλά και διάφορα είπαμε για το βιβλίο. Και όχι μόνο. Η ιδέα της Θεοδοσίας Κοντζόγλου, δημοσιογράφου στον Σκάι που συμμετείχε ως παρουσιάστρια, να αντικαταστήσουμε την κλασική ομιλία μας με μια «ζωντανή» επιτόπου συνέντευξη παρουσία του ακροατηρίου, αποδείχθηκε λαμπρή. Με τις ερωτήσεις μπορεί κανείς να καλύπτει ευρεία θεμάτων που δεν παντρεύονται στη ροή μιας ομιλίας. Έτσι, είπαμε για την υπόθεση του βιβλίου και τους χαρακτήρες, για την γραφή, για τα πίσω από την αυλαία, για την πατρίδα, ..για χίλια δυο. Το κοινό συμμετείχε στην συνέντευξη με τις δικές του ερωτήσεις κι αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον στοιχείο. Μου έδωσε την χρυσή ευκαιρία να επεκταθώ σε θέματα «εκτός ύλης».

Την ανάγνωση των αποσπασμάτων την είχαμε χωρίσει σε δύο ενότητες: λυρικό και πεζό.
Η ηθοποιός Αιμιλία Υψηλάντη απήγγειλε τρία λυρικά και ήταν συ-γκλο-νι-στι-κή! Τα διάσπαρτα στο μυθιστόρημα λυρικά, το έχω ξαναπεί, τα θεωρώ ποίηση σε πεζό λόγο. Αποτελούν ένα συναισθηματικό χείμαρρο της ηρωίδας, που, για τους λόγους που προηγούνται του λυρικού, βρίσκεται σε συναισθηματική κορύφωση. Πράγματι, η Υψηλάντη έβγαλε, όπως περιμέναμε, την γυναικεία συναισθηματική έξαρση έξοχα. Το λυρικό που η Τίνα αναζητά την χαμένη μάνα της, «την πήρε από κάτω». Έσπασε η φωνή της και έδειχνε ότι από την συγκίνηση δυσκολευόταν να συνεχίσει. Το ζούσε εκείνη την ώρα, το 'βλεπες. Δεν ήταν μόνο ρεσιτάλ ηθοποιίας, ήταν μια βαθιά ανθρώπινη στιγμή. Με το που τελείωσε, στο «μάναααααα», το κοινό διέκοψε την εκδήλωση και την χειροκρότησε θερμά. Ήταν μια «δυνατή» στιγμή.

Τα πεζά μέρη του βιβλίου εκπροσωπήθηκαν από ένα απόσπασμα της Πηνελόπης με την Κατίνα, που είχε πολλούς διαλόγους και τρία εμβόλιμα μέρη από την Οδύσσεια. Το απόσπασμα αυτό, κομμένο σε ρόλους, το διάβασε η θεατρική ομάδα του Παναγιώτη Μαρίνου σαν να κάνει δημόσια ανάγνωση θεατρικού έργου. Χρωματίστηκαν οι ρόλοι με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μια «κλασική» ανάγνωση αποσπάσματος από έναν ηθοποιό. Το αποτέλεσμα σάρωσε θετικά σχόλια.
Είναι δύσκολο να σας μεταφέρω την ατμόσφαιρα στην αίθουσα όταν ο Παναγιώτης Μαρίνος, εμβόλιμα στο «θεατρικό» διάβασε Όμηρο στην ομηρική. Λίγοι οι στίχοι αλλά όσο έπρεπε. Δεν ήταν για χόρταση. Η σιγή 200 ατόμων είναι εκκωφαντική!

Πολλοί φίλοι ήρθαν και τίμησαν την «Δρυ». Ανάμεσά τους η συγγραφέας Ελένη Τσαμαδού με τον σύζυγό της Κίμωνα, οι Γιάννης Ρουσιάς και Κυριάκος Ψωμαδέλης της Λέσχης Ανάγνωσης Περιστερίου και ο ζωγράφος Κώστας Πουλίδης (του ...παρακάτω πίνακα «Περιδιάβασμα») με την σύντροφό του Γεωργία. (Ακολουθούν οι φωτογραφίες τους.)
Επίσης ήρθε από την Καβάλα ειδικά για την εκδήλωση ο Δημοτικός Σύμβουλος και φίλος Βασίλης Λιόγκας, που δεν ξέρω πού να τον εντάξω, στους φίλους ή στους επισήμους, γι’ αυτό τον έβαλα στην μέση!
Επίσημη, πρώτη και καλύτερη, η Δήμαρχος της Κερύνειας κα Μαρία Ιωάννου που μας συγκίνησε στον Χαιρετισμό της (φωτο) και μας αφόπλισε με την ειλικρίνειά της λέγοντας ότι το βιβλίο δεν το είχε διαβάσει ακόμα αλλά όταν πληροφορήθηκε ότι αναφέρεται και στην Κερύνειά της, πήρε το αεροπλάνο κι ήρθε από την Κύπρο!
Μαζί της μας έφερε τις φωτογραφίες της Κερύνειας για την φωτογραφική έκθεση «Διαδρομή στις αλησμόνητες πατρίδες: Κύπρος-Μικρά Ασία» που λειτουργούσε παράλληλα στο φουαγιέ.
Την κα Ιωάννου συνόδευσε κοντά μας ο Κύπριος ναυπηγός κ. Γρηγόρης Κουναμάς (στην φωτογραφία τού υπογράφω το βιβλίο).
Παρευρέθηκαν επίσης (για να τα πούμε κι αυτά) ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Αθηνών κ Θοδωρής Δρίτσας και η Αντιδήμαρχος Πειραιά κα Κατερίνα Αναγνώστου, υπεύθυνη για τον Πολιτισμό.

Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω τον Σύνδεσμο Αποφοίτων της Ιωνιδείου Σχολής για την απίστευτα ζεστή φιλοξενία του. Ιδιαίτερα τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μπουρλετίδη και τον Έφορο κ. Δημήτρη Πετσετάκη. Ο τελευταίος προσέφερε για την εκδήλωση δική του μουσική που βάδιζε σε αρχαία ελληνικά μονοπάτια και έδεσε τέλεια με το βιβλίο και τις φωτογραφικές εκθέσεις.

Ακόμη, θα ήθελα να ευχαριστήσω την κα Αρχοντία Παπαδοπούλου, Πρόεδρο της Ένωσης Μαγνησίας Μικράς Ασίας, για την καλοσύνη της να παρουσιάσει την "Δρυ" μου και να προμηθεύσει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από την Μικρασιάτικη Καταστροφή για την έκθεση φωτογραφίας.

Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες, σε αυτές και σε εκείνες που ακολουθούν, περάσαμε καλά κι αυτή είναι η καλύτερη επίγευση μιας ομαδικής δουλειάς. Ο καλύτερος λόγος, μεταξύ μας, για να συνεχίσεις!

Περιμένω την γνώμη σας!

Αιμιλία Υψηλάντη και "συνέντευξη"

Κι άλλες φωτογραφίες από την Ιωνίδειο

"Περιδιάβασμα"

Εσείς πιστεύετε στη δύναμη του ενός; Του καθένα μας ως μονάδα, το πώς επηρεάζει το σύνολο των μονάδων της κοινωνικής ομάδας; Ο ένας, μόνος του, μπορεί να μην μετακινεί βουνά αλλά πιστεύετε κι εσείς ότι έχει τη δύναμη να μετακινεί ριζωμένους ογκόλιθους που χρόνια τεμπελιάζουν στον ήλιο;
Το διάστημα που δεν επικοινωνήσαμε, μου συνέβησαν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας:
Χάρη στο «Από δρυ παλιά κι από πέτρα» πρόσφατα γνώρισα ανθρώπους που μόνοι τους, χωρίς πλάτες φορέων ή τρίτων, έχουν καταφέρει να καλύψουν το κενό της Πολιτείας στον τομέα του βιβλίου, στον χώρο που, στον καθένα, ο προβολέας της λάμψης του φτάνει και κυκλώνει. Έχουν διαμορφώσει τοπικούς κύκλους ανάγνωσης που τους λένε, κλασικά, Λέσχες Ανάγνωσης. Με τη δύναμη της θέλησής τους, αυτό είναι το σπουδαίο, και την αγάπη τους για την λογοτεχνία, προσέλκυσαν και ένωσαν σε μια ομάδα αναγνώστες που έως τότε έκαναν, σκόρπιοι, αναγνωστικούς περιπάτους. Κι ίσως πια χασμουριόντουσαν κοιτώντας βιτρίνες με βιβλία.
Αναφέρομαι στην κα Καλλιόπη Δράκου της Λέσχης Ανάγνωσης «Φως» Πειραιά και στους κ. Γιάννη Ρουσιά και Κυριάκο Ψωμαδέλη της Λέσχης Ανάγνωσης Περιστερίου.
Η θετική αύρα αυτών των ανθρώπων διαπίστωσα ότι δημιουργεί θετική ενέργεια στους γύρω τους. Στις μουντές μέρες που διανύουμε, με όοοοοολα αυτά που συμβαίνουν, ξαφνικά πέφτεις επάνω σε μία διαφορετική άποψη ζωής, σε έναν διαφορετικό τρόπο λειτουργίας και ξαφνιάζεσαι ευχάριστα. Τελικά, εκεί κατέληξα, η θετικότητα είναι μεταδοτική κι είναι ισχυρότερη της γκρίνιας. Γιατί όταν είσαι χαμογελαστός, προκαλείς το χαμόγελο του «αντιπάλου» σου. Η θέση αυτή ενδεχομένως να σας ακούγεται ρομαντική και λουλουδάτη. Η φιλική μου προτροπή όμως είναι δοκιμάστε την πριν την απορρίψετε.

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα. Θα χαρώ να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας και τα μέλη της που κατέταξαν την «Δρυ» μου στη λίστα τους με τα Δημοφιλή Βιβλία του 2008.

Μετά τις γιορτές είχαμε μια όμορφη συζήτηση στον αέρα με τον κ. Αντώνη Γιαννακόπουλο, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος. Κάλυψε όλη την ωριαία σαββατιάτικη εκπομπή του «Εκκλησία και Κοινωνία». Το ελληνοτουρκάκι που βαφτίζεται Χριστιανή, μετά την Καταστροφή, στην Κύπρο. Ο βαφτιστικός σταυρός της Κατίνας, το αποχαιρετιστήριο δώρο της στην Πηνελόπη, που έγινε και βαφτιστικός σταυρός της «εγγονής» της. Η ανώνυμη Τουρκάλα που σώζει τον άγνωστό της Έλληνα από τους Τσέτες. Πολλά στοιχεία στο βιβλίο βρήκαμε «εντός του θέματος». Η εκπομπή θα ξαναμεταδοθεί το καλοκαίρι.

Κάτι «ζουμερό»: Αν θέλετε να ακούσετε μια συνέντευξή μου «στον αέρα», μπείτε στο http://www.piraeusnews.gr/content/view/2091/444/lang,el/
Στην κουζίνα του σπιτιού μου (!), λέμε με την κα Δράκου πολλά και διάφορα πίνοντας το καφεδάκι μας. Για το βιβλίο και όχι μόνο. Η συζήτηση είναι άνετη και αυθόρμητη. Όπως μου βγήκε. Δεν «κτένιζα» τον λόγο. Συγχωρέστε κάποια σαρδάμ. Θα νιώσετε σαν να ήσασταν κι εσείς στην παρέα μαζί μας. Ελάτε!

Λοιπόν, το επόμενο ραντεβού μας είναι στην Λέσχη Αποφοίτων της Ιωνιδείου (Πραξιτέλους 236, Πειραιάς), την Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, στις 8:30. Πληροφορίες στο ενημερωτικό κείμενο της κας Θεοδοσίας Κοντζόγλου (μία από τις παρουσιάστριες στην εκδήλωση) στο http://nextok.blogspot.com/2009_02_08_archive.html#1453246301028208611
Το μυστικό που φανερώνω σε σας που είσαστε φίλοι μου, είναι ότι στο απόσπασμα που θα διαβαστεί από μια θεατρική ομάδα υπό μορφή δημόσιας ανάγνωσης, οι στίχοι της Οδύσσειας θα διαβαστούν και στα ομηρικά!!!!! Μου αρέσει εξαιρετικά η ιδέα ότι στην εποχή μας ακροατήριο θα ακούσει Οδύσσεια (έστω λίγη) στα ομηρικά! Σας προσκαλώ να είσαστε, κι εσείς, στο ακροατήριο αυτό.
Στην ίδια εκδήλωση, η ηθοποιός Αιμιλία Υψηλάντη θα διαβάσει τρία λυρικά από το βιβλίο. Είμαι σίγουρη ότι θα «βγάλει» μια συνταρακτική Πηνελόπη, μια που τα λυρικά που επέλεξα πάλλονται από συναίσθημα.

Θα λειτουργήσουν, ταυτόχρονα, στον ίδιο χώρο, εκθέσεις φωτογραφίας από τις δύο Χαμένες Πατρίδες που αναφέρεται το βιβλίο: Μικρά Ασία και τουρκοκρατούμενη Κύπρος.

Τελειώνω με αυτό που σήμερα ξεκίνησα: Ο ζωγραφικός πίνακας που επέλεξα αυτή τη φορά για σας είναι του ζωγράφου Κώστα Πουλίδη (που ανήκει και αυτός στην κατηγορία των δυνατών ανθρώπων, ικανών να μετακινούν ογκόλιθους). Τον έχει ονομάσει «Περιδιάβασμα». Δεν συμφωνείτε ότι είναι τέλεια κατάσταση ανάγνωσης; Θα ήθελα πολύ να ήμουν η κοπέλα του πίνακα. Αν και τα καλοκαίρια, με τα πόδια να μουλιάζουν στην θάλασσα ή απλωμένα στις καρέκλες των «καφέ», περίπου έτσι κι εγώ διαβάζω. Αυτός ο πίνακας μου έφερε, στον χειμώνα, ωραίες μνήμες καλοκαιριού. Ελπίζω το ίδιο και σε σας. Μπορείτε να δείτε, και να απολαύσετε, έργα του Κώστα Πουλίδη στο http://poulidis.eu/

Για να μην πείτε «αυτό ήταν, τα είπε όλα μαζεμένα και τώρα θα ξαναεξαφανιστεί», σας προετοιμάζω ότι είναι έτοιμο βιντεάκι για τις Απόκριες, προσφορά μιας φίλης μου. Όταν μπούμε πιο πολύ στις Απόκριες, θα τα ξαναπούμε! Περιμένετέ με!